acaria napisał(a):
Mówimy o nauce śpiewu. Jak ktoś ma nieustawiony odpowiednio aparat głosowy, to łatwo się może zedrzeć stawiając na ćwiczenia oparte na staccato, dlatego dla głosu uczącego się, uważam, że legato jest przyjaźniejsze i to napisałem. W zależności od tego jaki efekt jest do osiągnięcia stosuje się dane ćwiczenie oparte zarówno o staccato czy legato. Dlatego pytanie, co jest lepsze jak dla mnie nie ma sensu, bo musi być ustalony cel jaki się chce osiągnąć. W śpiewie, w muzyce, staccato i legato to rodzaj artykulacji i w wykorzystuje się oba rodzaje.
Nie wiem, w czym miałaby polegać trudność na ćwiczeniach staccato i łatwość w przypadku legato (jeśli chodzi o zdrową emisję). Szczególnie, że tak jak napisałem, język jest leniwy, większa szansa, że ustawimy dobrą samogłoskę wraz ze spółgłoską, niźli bez niej. Wchodząc wyżej bez spółgłoski częstokroć wraca się do tego niepoprawnego ustawienia.
Ja więc skłaniam się do stwierdzenia, że staccato jest przyjaźniejsze
Mi staccato dała lepsze efekty niźli legato i wszelkiej maści syreny.
Cytuj:
Nie przypominam sobie abym coś pisał o dzieciakach uczących się w szkole sylabizacji, więc niczego nie sugeruję. To Twój wniosek...
A tak szukałem przykładu po prostu, gdzie się mówi staccato w szkole. Stąd też pytanie, czemu uważasz, że większe prawdopodobieństwo złej emisji jest właśnie przy nim.
Konkluzja jest oczywiście prosta: wszystko zależy od wszystkiego
Cytuj:
Dlatego ja stosuje oba, jednak dla samego nazwę to "otwarcia poprawnego cyklu" byłem ciekaw czy seria staccato ze spółgłoskami będzie lepiej "traktować" koordynację. Łatwiej jest dźwignąć i podnieść czy utrzymać ciężar?
Osobiście, mi w poprawnym połączeniu rejestrów pomogły ćwiczenia staccato, nie legato.
Zarejestruj
FAQ
Szukaj
Zaloguj
