Nie, po prostu to co napisałeś brzmiało jak typowe marudzenie, wrażliwego nastolatka, który jest przekonany o własnej wyjątkowości, a w rzeczywistości niczym nie różni się od innych. Bez obrazy, większość ludzi przechodzi przez ten etap


Wiesz generalnie każdy ma prawo użyć takiego argumentu jaki mu się podoba dobra rada, zamiast się oburzać, naucz się takie rzeczy ignorować, lub ripostować - dobrze to zrobi twojemu zdrowiu psychicznemu



Jesteś artystą, czy nie? Odpowiedz sobie sam.



Sorry ale to co piszesz to jakieś masło maślane. Albo masz cel albo go nie masz. To, że nie chcesz np osiągnąć konkretnej rzeczy, ale np chcesz żyć w jakiś określony sposób to też jest cel. Mówienie, że chodzi o drogę a nie cel, śmierdzi mi tym, że tak naprawdę nie wiesz czego chcesz i nie ma w tym nic złego, ale nie doszywaj do tego filozofii.
A, i kto Ci powiedział, że masz porzucać marzenia? W tym wykładzie od którego się to zaczęło, moim zdaniem chodziło o to, żeby marzenia pielęgnować, niezależne od tego jak niemądre są.



Nie chodzi o biznes plan, chodzi o to wiedzieć czego się chce i odróżniać, rzeczy, które do tego celu prowadzą, od tych, które może i są ważne w danej chwili, ale nie przybliżają Cię do celu.



Pogarda to nie jest dobra rzecz. Serio.



Tu się zgadzam, czasami nie ma co się rzucać, tylko trzeba usiąść, odpocząć i parę rzeczy przemyśleć. Ale trzeba też wiedzieć kiedy skończyć myślenie i zabierać się do roboty


Nie musisz z nimi rozmawiać, ale nie gardź nimi. Oni mają swoje życia i swoje marzenia. Uszanuj to.



Ja nie miałam wrażenia, że gość uważa się za lepszego od innych... Zresztą to nie chodzi o to kto jest lepszy a kto gorszy, bo tego nie da się zmierzyć. Niektórzy po prostu są szczęśliwi bo osiągnęli to co chcieli, nawet jeśli nie byli w stanie zmienić świata na lepsze. Inni są zawsze nieszczęśliwi niezależnie od tego czego dokonali.



Jasne, że jest niesprawiedliwy. Albo znajdujesz sposób na to, żeby w tym niesprawiedliwym świecie odnaleźć swój sposób na życie albo, umierasz jako stary zgorzkniały człowiek. Tzn oczywiście na końcu każdy umiera




Mam na myśli choćby najgłupsze 'podążaj za marzeniami' ilu ludzi robi w życiu coś czego totalnie nie chce i nie próbuje spełniać swoich marzeń, nie dlatego, że obiektywnie nie są w stanie, tylko dlatego, że ciągle sobie znajdują jakieś wymówki. Albo przytoczono przez Ciebie 'zgoda buduje' - próbowałeś kiedyś znaleźć jakąś płaszczyznę porozumienia z osobą, z którą wydaje się nic Cię nie łączy i tylko nawzajem sobie działacie na nerwy (rozumiem, że może być też tak, że do tej pory nie byłeś zmuszony z tego typu osobą cokolwiek robić). I nie chodzi o to, że piszę to bo ja tak wspaniale sobie radzę z tymi rzeczami. Chodzi o to, że wprowadzenie w życie tych najgłupszych truizmów jest trudne.

I jeszcze jedna rzecz. Mam wrażenie, że nie rozumiesz jednej rzeczy, którą pogardzani przez Ciebie ludzie sukcesu rozumieją. Sukces nosisz w sobie. Nikt Ci nie powie, że osiągnąłeś sukces. Tzn może tak powiedzieć, lub może powiedzieć, że jesteś nikim. Ale to ty musisz wiedzieć, że jesteś dokładnie tam gdzie zawsze chciałeś być. To ty wiesz jaki masz cel i wiesz czy już go osiągnąłeś, czy jeszcze nie. Inni ludzie zawsze coś będą sobie gadać, a nie jesteś w stanie zadowolić wszystkich.


Oczywiście mogę się w tym wszystkim mylić - w końcu jestem tylko człowiekiem

Dzięki acaria za wrzucenie tego. To też jest wielki banał, ale u mnie rada Laski sprawdziła się w 100%. Najważniejsze jest podjęcie działania i konsekwencja.

_________________
Bohemian Rhapsody #1 Forever

nie ma co sie obrazac, kazdy ma swoje zdanie, swoja wizje i w sumie tak jest najlepiej. niech kazdy robi to co uwaza za sluszne, to czego mu potrzeba itd oczywiscie przy zalozeniu ze nie krzywdzi tym innych ludzi

ciezko to ogarnac bo za krzywdzenie innych ludzi mozna rownie dobrze uwazac beznadziejna szmirowata muzyke nastawiona na kase - ale trzeba to przepuscic przez sito weryfikacji , jak zreszta wszystko. ja znajac sie na muzyce wybieram rzeczy ktore teoretycznie sa bardziej wartosciowe niz to co niesie obecnie radio, ale np. moja wiedza z matematyki konczy sie mnw na wzorach skroconego mnozenia. byloby raczej zle gdyby w zwiazku z tym inzynier matematyki nazywal mnie debilem i prostakiem - i to dziala w obie strony. ja sie nie znam, bo zajmuje sie czyms innym, a ktos kto calymi dniami robi zadania i jest w innym swiecie a od muzyki oczekuje zeby go oglupila na chwile (na przyklad) bo w taki sposob odpoczywa - nie mam prawa go nazywac prostakiem - tak samo jak on mnie. ludzie sa rozni i tyle. nie ma w tym wg mnie wielkiej filozofii

mnie zainteresowalo to co pisales o 14 minutowej rockowej suicie - byc moze dlatego deenerwuja cie proste rzeczy bo bardzo wszystko komplikujesz(jak swoja muzyke z tego co rozumiem) i nie ma w tym nic zlego - nie mnie to zresztą oceniac, ja natomiast staram sie muzyke robic prosto - nie mysle nad piosenka 2 lata bo bym zwariowal, pisze cos w max. 10-15 minut i potem jakies ew. poprawki - to u mnie nie trwa dluzej, zdarza sie dosc rzadko bo jestem leniwy i zazwyczaj poprawianie i grzebanie zupelnie nic nie wnosi. kazda piosenke traktuje jako cos ulotnego - efekt chwili, nie wiem, znalazlem sie e we wlasciwym miejscu o wlasciwym czasie i sie udalo - zazwyczaj jak ktos pyta 'jak to napisales?' to nie znam odpowiedzi. po raz kolejny - ludzie sa rozni i wcale sie nie oceni czyje podejscie lepsze, bo w koncu i tak trafisz do piachu i zgnijesz dokladnie tak samo jak 'przegrany zyciowo zul' ktory prosi cie o drobniaki na piwko pod sklepem - kiedys spotkalem typa ktory byl zulem- jakos lubie gadac z dziwnymi typami - no i on byl autentycznie szczesliwy i twierdzil ze mu nic nie brakuje, ze sie wypial na swiat bo cos tam, juz nie pamietam i ze tak jak jest to mu dobrze - wiadomo to pokretny sposob zycia, zul zarabia wiecej niz niejeden pracujacy na pelny etat, no ale ponownie - juz nie mnie oceniac co jest dobre a co nie. znalem tez goscia ktory skonczyl pare uniwersytetow w roznych czesciach europy - gosc znal kazda ksiazke w calosci na pamiec, byl geniuszem, mial cos z pamiecią po prostu no i zyl sobie super, zona, dziecko, zgineli w wypadku samochodowym i on 15 lat pozniej i tak sie czul jak w chwili gdy to widzial, bo gosc NIE zapomina - ostatnim razem jak go widzialem z 2 lata temu to gral sam ze soba(!) w rosyjska ruletke i byl totalnie zalamny zyciowo i nieszczesliwy. takze mozna miec wszystko i umierac ze smutku i innych rzeczy a mozna nie miec nic i byc szczesliwym -wybieram opcje numer 2 jest zdecydowanie bardziej kusząca.

swiat jest niesprawiedliwy ale ja wierze ze kazdy zostanie osadzony sprawiedliwie - ile mial na starcie, ile z tego wykorzystal i co z tym zrobil - i zupelnie przy okazji nie interesuje mnie jak inni zostana osadzeni, bo interesuje mnie swoje zycie, w zgodzie z kolejna glupia prawda'chcesz zmienic swiat zacznij od siebie' - tak jak napisala yen, to sa proste rzeczy ktore sa powszechnie znane, ale malo ludzi sie do nich tak na prawde stosuje bo sie szuka jakis niesamowitych glebokich przemyslen i pomyslow, a wg mnie sila tkwi w prostoscie. przekladam to na muzyke i wiekszą wartosc mają dla mnie 3 nuty w 3 taktach jesli je czuje niz 48 w tych samych trzech taktach. nie ufam szybkiemu zyciu, fast foodom, gonitwą za szczesciem, byciem szybszym, wspanialszym i doskonalszym i tak mysle o muzyce - jesli ktos biegnie przez gryf jak blyskawica to uwazam ze nie ma w tym emocji i duszy tylko godziny cwiczen a sam muzyk w tym czasie albo mysli o imprezie po koncercie albo skupia sie zeby sie nie pomylic - to tylko moje zdanie, wypracowane osobistymi doswiadczeniami w moim zyciu - moze na takich ludzi trafilem i mam wyrobiony poglad, jakbym trafil na innych to moze byloby inaczej

dodalbym ze jest roznica pomiedzy posiadaniem problemow, bo kazdy jakies ma, a uzalaniem sie nad soba jak sie to nie ma przesrane w zyciu. przesrane maja wlasnie dzieci w etiopii, przesrane maja dzieci z patologicznych rodzin, przesrane maja niepelnosprawni, albo ludzie ktorzy dostaja raka w wieku 20 lat. jest tego sporo.

gosc z filmiku spoko mowi. dąż do spelniania marzen - nie trzeba robic tego jego droga, kazdy moze szukac swojej wlasnej. muzyka to jest taka dziedzina gdzie nikt nie przecierał ci szlaków, nie ma sprawdzonej metody na sukces, nie ma zadnych gwarancji ze jak bedziesz cwiczyc to sie uda, moze potrzeba szczescia, pracowitosci, uwagi, talentu, moze wszystkiego na raz. takze jesli dla kogos to problem to powinien isc na informatyke duzo sie uczyc i zostac programista bo to ma spore szanse wypalić - i mowie to bez zadnej ironii - po prostu nalezy zdawac sobie sprawe z tego w co sie pakuje i dlaczego wlasnie w to a nie cos innego

Czuję się pojechana

Ej, ja też. To, że jestem programistą, nie przekreśla mnie jako muzyka (mam nadzieję ). Wiem last, co miałeś na myśli, nie oburzam się tylko uśmiecham sam do siebie w tej chwili. Wolę to jednak wyjaśnić, bo widzę, że niektórzy tutaj mają spore problemy ze zrozumieniem prostych rzeczy.

_________________
http://www.youtube.com/user/jaco5291

Ej Jaco w ogóle jak to jest - ty jesteś z Częstochowy, ja jestem z Częstochowy, ty mieszkasz we Wrocławiu ja też, oboje informatykami jesteśmy, śpiewamy, a nawet nigdy na piwie nie byliśmy

Nie wiedziałem, że jesteś z Czewy. No to w sumie dziwne, ale nie widzę problemu by to zmienić.

_________________
http://www.youtube.com/user/jaco5291

Cześć

Czy to nie jest niesamowite? Jedna osoba prostym językiem opowiedzianymi anegdotami potrafi zmienić sposób myślenia wielu młodych (i nie tylko) ludzi, Ukazujące się w Internecie komentarze, że ten wykład odmienił ich życie, mogą jednych zadziwić, innych wprowadzić w konsternację. Mnie osobiście wykład nie przekonał, może jestem za młoda, żeby go zrozumieć, może po prostu nie trafił w mój sposób myślenia. Cieszy mnie jednak fakt, że wielu osobom te 20 minut dały do myślenia na tyle, że postanowiły coś zmienić. Zmienić na lepsze. Może być tak, że znalazłabym się w tej grupie również, tylko zadziałał jakiś maleńki szczegół, który sprawił, że jednak nie stanęłam po stronie fanów tego wykładu. Ale wiecie co? Ja się cieszę, naprawdę. Nie podoba mi się to, w jaki sposób ten pan wygłasza ten wykład i co mówi, ale jeżeli pomogło to jednej osobie, kilku, kilkunastu... to to jest dobre dla nich i mnie nic do tego. Każdy z nas jest indywidualny, generalizowanie, że "wszystkim pomoże to i tamto" jest bezsensowne i prowadzi do nieporozumień.

Jest mi przykro, że nie potrafimy się szanować nawzajem i każdy kontrargument traktujemy jako "oczywisty fałsz". Przykro, że nie pozwalamy drugiej osobie na to, żeby myślała inaczej. Na to, żeby coś mogło jej się zwyczajnie nie podobać, żeby mogła to skrytykować. Nie potrafię pojąć, dlaczego nam, Internautom, tak często brak pokory i dlaczego, jeżeli ktoś sądzi inaczej niż my, musimy koniecznie sprowadzać go na "właściwą" (czyli naszą) drogę, negując jego opinię. Wydaje mi się, że w temacie takim jak ten każdy argument jest dobry, czy opowiada się "za", czy "przeciw", bo dla jednej ze stron jest dobry, a dla drugiej neutralny. Często możemy zaobserwować sytuację, kiedy ciekawa merytorycznie dyskusja przekształca się w ocenianie siebie nawzajem. Wielka szkoda, bo taka dyskusja bez właściwej merytorycznej wymiany opinii sprawia, że każdy z nas ma w sobie coraz więcej negatywnych emocji, co często nieświadomie przekłada się na sposób pisania.

Osobiście jestem tym zmęczona i coraz mniej mam ochotę na tego typu dyskutowanie. Wszędzie w sieci, gdzie widzę dyskusję, dostrzegam więcej erystyki niż właściwej treści. Wiem, że wszyscy jesteśmy tym zmęczeni, tylko jakoś tkwimy w tym błędnym kole. W mojej osobistej opinii należałoby to przerwać i sprawić, abyśmy wszyscy, nie tylko tutaj, pisali w sposób jak najbardziej pozytywny bądź neutralny.

Uważam, że, aby dojść do czegoś, trzeba coś robić i pracować nad tym. Uważam też, że jesteśmy tylko ludźmi i czasem mamy dłuższe lub krótsze chwile słabości lub wątpliwości i pytań w stylu: "Jak? Co dalej?". Osobiście ogromnie drażni mnie, kiedy czytam, że, aby robić to i tamto, trzeba robić to i to, a kto nic nie robi, ten jest leniem i się obija. Nikt z nas nie wie, jakie blokady psychiczne tkwią w drugim człowieku, co kieruje postępowaniem drugiej osoby i jakie czynniki wpłynęły na jej sposób myślenia. Bardzo łatwo jest oceniać nam postępowanie drugiej osoby, zwłaszcza po drugiej stronie ekranu, ale trudniej po prostu przyjąć, że ktoś chce osiągnąć coś innym sposobem. Jak mocno mnie to zawsze irytuje, kiedy ktoś, jako prawdę oczywistą, wygłasza swoje poglądy wszędzie, gdzie się tylko da. Nie twierdzę, że jestem pod tym względem bez winy - nawet nie zdajecie sobie pewnie sprawy, jak bardzo musiałam przemyśleć ten post, żeby napisać go takim, jakim sama chciałabym przeczytać go od kogoś innego, bo jest we mnie teraz mnóstwo emocji, które muszę mimo wszystko przekazać moim postem w sposób w miarę wyważony - ale chciałabym, aby wreszcie nastąpiła jakaś zmiana. Abyśmy zaczęli szanować się wzajemnie i mieli świadomość, to co, co dobre dla nas, dla innych wcale nie musi. Dla mnie także nie zawsze jest to łatwe.

Pozdrawiam serdecznie i nie gniewajcie się, proszę, za tego posta, ale gdzieś musiałam to napisać, bo te sprawy ostatnio mi zaprzątają głowę za każdym razem, kiedy czytam dyskusje w sieci

Chodzi o to, że aby być artystą, to trzeba posiadać pewne cech: silnie rozwiniętą empatię, umiejętność obserwowania siebie, świata i ludzi oraz pewną dozę otwarcia na wszystkie życiowe doświadczenia.

Jest to potrzebne, bo sztuka polega na "czytaniu" wszystkich emocji i swoich i innych, oraz przekształcaniu ich w późniejszym czasie na "dzieło".

Problem jest taki, że aby te cechy rozwinąć, to trzeba zwyczajnie dostać od życia po dupie. Nie ma innej drogi. Żadne rozkminy, przemyślenia, cuda na kiju nie działają, póki zwyczajnie nie wejdziesz w życie i nie dostaniesz od niego combo breaker'a.

Znałem troszkę osób, które od normalnego życia uciekały. Od wkurzających osób, od rodziców, od pogoni za pieniędzmi i tym podobnymi. Siedziały sobie w swoich marzeniach, ubolewały nad tym jakie życie jest złe i jak mają źle (chociaż w sumie to nic strasznego im się nie działo) i co? I nic, oprócz pisania do szuflady raczej kiepskich przejawów sztuki, nic im nie zostawało.

Ostatnia sprawa jest taka, że w momencie kiedy dostajesz kolejne baty od życia, to musisz mieć system, który ustabilizuje ci psychikę. Inaczej odlecisz, wpadniesz w dragi i depresję, a na końcu zostaje samobójstwo (prześledź sobie życie gwiazd i popatrz na to, co większość z nich przechodzi). I stąd teza o pragmatyzmie. Większość artystów, która przeżyła magiczną granicę "27", właśnie w takim kierunku podążyła. Poczytaj sobie choćby autobiografię Lemmiego- przeżył w życiu tyle co mało kto, a myśli bardzo trzeźwo.



Świat nie jest aż tak czarno-biały, jak go przedstawiasz. We wszystkim chodzi o umiar, a ty poleciałeś od jednego do drugiego. Nie uważam, żeby to było prawidłowe.



Tak powiedział?



Nie masz szans, o ile twoja wizja nie będzie jasna.



... i znowu czarno-białe. To, że teraz nie ma, nie oznacza, że nie będzie miał, aczkolwiek powinien się za to zabrać. Po X latach będzie ją miał.



Bo nie szukasz. Proponuje żebyś zaczął od: http://alexba.eu/ .



To po coś to pisał?



Jak coś wynika, to już nie jest lenistwo. Lenistwo jest wtedy jak totalnie olewasz.



Nie zauważyłem.



Och, z ich punktu widzenia, twoje marzenia są równie prostackie. "Artysta się tu znalazł! Do roboty by się zabrał, a nie za jakieś pierdoły"- można i tak? Można. Nie zniżaj się do ich poziomu, bo wiele takim podejściem nie osiągniesz.
Jak przychodzi co do czego, to wszystkie marzenia są płytkie, ewentualnie głupie, ale żadne oprócz własnego nie jest godne uwagi. Co całkiem logiczne, jak się ma problem z wczuciem w punkt widzenia innych ludzi ;p



Spróbuj. W momencie kiedy się ograniczasz, sam wchodzisz na drogę prostactwa i płytkiego myślenia.



Och, nie jestem aż tak bezwzględnie pragmatyczny. Inaczej bym nic w tym wątku nie napisał, bo bym wyszedł z założenia, że nic do ciebie nie dojdzie



Jest lepszy, bo wykorzystał swój potencjał i coś w tym życiu zrobił. Taki sam szacunek bym miał do Etiopczyka, który przebywa całą afrykę i przepływa morze śródziemne, aby dostał się do europy i uczciwie zarobić pieniądze na życie. Według mnie też jest lepszy od większości ludzi, bo maksymalnie wykorzystał swój potencjał. I o to w tym chodzi. O to, na ile stajesz się lepszy niż jesteś. Z ofiarą raka, która wykorzystuje ostatnie dni, żeby zrobić jak najwięcej rzeczy, które zawsze chciała, jest tak samo.



Lubie się mądrzyć. Spełniam wtedy swoje marzenie o byciu fajnym i leczę kompleksy.
Rozmowa taka jak te, nie polega na tym, żeby dojść do nowych wniosków, tylko żeby udowodnić, kto lepiej przedstawi swoją rację (niekoniecznie prawdziwą). Przynajmniej naukowcy doszli do wniosku, że ludzie po to gadają, jakkolwiek by tego nie wkładali pod płaszczyk "inteligentnej, rozwijającej dyskusji, która ma prowadzić do nowych wniosków"



A po co ma być sprawiedliwy? W czym miała by się przejawiać ta sprawiedliwość? W powszechnej komunie, gdzie każdy jest równy i ma takie same szanse? Toż to by się z tego zrobiła gra RPG, gdzie istnieje kilka ustalonych najlepszych ścieżek rozwoju postaci, a nie życie, gdzie każdy z 6 miliardów ludzi na ziemi jest inny.



Jakby to wszyscy robili, to nikt by o tym nie gadał. Nikt nie mówi "krzycz na ludzi, żeby coś wymusić", "zabijaj, bo wtedy zdobędziesz pieniądze", "zgnojenie człowiek, to najlepsza droga do wygranej". Ludzie lubią mówić o tym, czego nie robią

Ja tu widzę tylko kręcenie dobrej beki. Za mocno bierzesz takie rzeczy do siebie ;p



Bo nie od tego są dyskusje. Od przekonywania do racji są wykłady.
Dyskusja w 90% przypadków zamieni się w pyskówkę, zależnie od poziomu rozmawiających, będzie pełna wulgaryzmów albo bardziej zaawansowanych przytyków. Tak czy siak, nie licz na przyjacielską pogadankę, o ile osoby rozmawiające nie mają podobnych poglądów.



Tak? A kto powiedział, że mamy nauczać?



Taaaa....



Zach... to była ironia...