Siadaj koło mnie,
To dla Ciebie jest ławka ,
Posłuchaj jak pięknie o miłości gada
Ten, który miłości nigdy nie zazna.
- Happysad

Te suche literki nabierają mocy u człowieka, który już prawdopodobnie przeczuwa swoją śmierć, a już na pewno wie że nie zdoła pokonać uzależnienia. U jedynego człowieka, który jako jedyny jest sam pośród tłumu. Sam ze swoim głodem.

Autentyczność? Był raz w Must Be The Music taki raper, Biały, w castingu nawijał o tym jak to była próbuje mu zabrać prawa do kontaktu z dziećmi i jak o to walczy - walczył o swoją sprawę upubliczniając wszystko w taki sposób, ale z drugiej strony wywlekał prywatne brudy do mediów i przy okazji próbował brać ludzi na litość. W półfinale czyli drugim występie przeholował bo nawijka była o tym jak to kocha swoją mamę, matkę trzeba szanować i tak dalej. Sztaba wtedy ładnie podsumował sprawę - w jego rapie widać było samą autentyczność, a zero sztuki. W artyzmie nie chodzi o to, żeby oddawać życie jeden do jednego, chodzi o akt kreacji, a nie tylko tanie wywnętrzanie się najbardziej dziecinnymi truizmami. Riedel tworzył pewne historie itp. w swoich kawałkach, ale jednak głównie było to samo żalenie się i przy tym strasznie marny śpiew, skupiony na "autentyczności".

Wyznaję zasadę, że w muzyce najważniejsza ma być muzyka - nie tekst. Tekst ma dawać odbiorcy sygnał, o czym jest utwór, dodać coś, ale zgadzać się z naturą samego instrumentalu i warstwy muzycznej w utworze. Nie powinno być tak, że słowa są najważniejsze i za słowa się utwór lubi. Nie zabraniam, lubię jak kawałek ma świetny tekst, lubię rap i poezję śpiewaną, które w moim mniemaniu jednak nie są pełnoprawnie muzyką, a po prostu czymś lekko obok. Po prostu w gimbo-filozofii często pojawia się bredzenie o tym, jak to piękne teksty ma jakiś tani Happysad czy inny Grabaż i że to tym się cechuje ambitna muzyka, a ja wiem że najambitniejsza muzyka to najczęściej ta bez słów. Nie zaś tanie łupanie czterech akordów w prostym metrum i najoczywistszej konstrukcji kompozycyjnej.